Organizujemy transport ADR towarów niebezpiecznych wszystkich klas, krajowy i międzynarodowy. Przewóz powierzamy przewoźnikom z pojazdami wyposażonymi zgodnie z ADR i kierowcami z ważnym zaświadczeniem ADR, a klasyfikację, dokumenty, oznakowanie i odprawę celną prowadzimy sami.
Transport ADR - zadzwoń albo wyślij zapytanie. Wycenę przygotujemy indywidualnie.
Transport ADR to przewóz drogowy towarów niebezpiecznych według umowy ADR, czyli międzynarodowych przepisów, które w Polsce stosuje się także do przewozów krajowych. Umowa określa, jak towar sklasyfikować, zapakować i oznakować, jakie dokumenty ma mieć kierowca, jak wyposażyć pojazd i kto za co odpowiada.
Każde zlecenie zaczynamy od sprawdzenia klasyfikacji: numeru UN, klasy i grupy pakowania z karty charakterystyki. Od tego zależy, czy ładunek wymaga pełnego reżimu ADR, czy mieści się w zwolnieniu dla małych ilości, jaki pojazd trzeba podstawić i jakie uprawnienia musi mieć kierowca. Błąd na tym etapie przenosi się na cały przewóz i kończy zatrzymaniem pojazdu przy kontroli albo karą dla nadawcy.
Nie mamy własnej floty. Pracujemy z przewoźnikami, którzy mają pojazdy i kierowców dopuszczonych do danej klasy, a dokumenty, oznakowanie i nadzór nad przewozem prowadzimy po swojej stronie. Oferujemy też doradztwo DGSA, a przy imporcie i eksporcie łączymy transport ADR z odprawą celną i spedycją morską.
Zakres usług obejmuje cały przewóz towarów niebezpiecznych, od weryfikacji klasyfikacji po potwierdzony rozładunek. Najczęściej zlecane są w komplecie, bo dokument przewozowy, oznakowanie i dobór pojazdu wynikają z tych samych danych o towarze.
Transport ADR prowadzimy w stałej kolejności, bo każdy krok opiera się na poprzednim: bez potwierdzonej klasyfikacji nie da się dobrać pojazdu, a bez pojazdu i kierowcy nie da się wystawić kompletnych dokumentów.
Weryfikacja klasyfikacji ADR
Dobór środka transportu
Przygotowanie dokumentów
Realizacja i nadzór
Przy przewozie towarów niebezpiecznych odpowiedzialność nie kończy się na przewoźniku. Przepisy nakładają obowiązki również na nadawcę, a kara za błąd w klasyfikacji albo w dokumencie przewozowym trafia do tego, kto go popełnił. Wybór organizatora przewozu ADR jest więc decyzją o tym, kto sprawdzi te dane, zanim zrobi to inspektor.
Doświadczony personel - nasz zespół zna przepisy ADR i regularnie uczestniczy w szkoleniach aktualizacyjnych
Sprawdzeni przewoźnicy - wyłącznie firmy z aktualnymi uprawnieniami ADR i wyposażeniem pojazdów dla danej klasy
Klasyfikacja sprawdzana przed wyceną - numer UN, klasa i ilość decydują o pojeździe, dokumentach i cenie
Droga i morze w jednym zleceniu - ADR, kodeks IMDG i odprawa celna AEO bez przekazywania ładunku między firmami
Siedziba przy porcie w Szczecinie - działamy od 1999 roku, ładunek odbieramy z dowolnego miejsca w Polsce
Jeden opiekun zlecenia - od weryfikacji dokumentów po potwierdzenie rozładunku
Skontaktuj się w sprawie transportu ADR
Skontaktuj się z nami →Transport ADR to drogowy przewóz towarów niebezpiecznych prowadzony według umowy ADR, która określa klasyfikację towaru, opakowanie, oznakowanie, dokumenty, wyposażenie pojazdu i kwalifikacje kierowcy. Skrót pochodzi od francuskiej nazwy Accord relatif au transport international des marchandises dangereuses par route. Po polsku to umowa dotycząca międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych, po angielsku Agreement concerning the International Carriage of Dangerous Goods by Road.
Umowę sporządzono w Genewie 30 września 1957 roku pod egidą Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ (UNECE), a weszła w życie 29 stycznia 1968 roku. Do końca 2020 roku jej pełna nazwa brzmiała: umowa europejska dotycząca międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (European Agreement concerning the International Carriage of Dangerous Goods by Road). Od 1 stycznia 2021 roku słowo „europejska" zniknęło z tytułu, bo stronami są także państwa spoza Europy, między innymi Maroko, Tunezja i Kazachstan.
Przepisy ADR są aktualizowane co dwa lata. Obecnie obowiązuje wydanie ADR 2025, stosowane od 1 stycznia 2025 roku. Każda edycja zmienia szczegóły klasyfikacji, oznakowania albo wyposażenia, dlatego dokumenty przygotowane według starszego wydania potrafią nie przejść kontroli.
Sama umowa dotyczy przewozów międzynarodowych, ale dyrektywa 2008/68/WE nakazuje państwom Unii stosować jej przepisy również w przewozach krajowych. W Polsce robi to ustawa z 19 sierpnia 2011 roku o przewozie towarów niebezpiecznych. W praktyce przewóz beczek z rozpuszczalnikiem ze Szczecina do Poznania podlega tym samym wymogom co przewóz do Hamburga. Ustawa dokłada do tego polskie zasady kontroli i kar pieniężnych.
Umowa ADR zajmuje się wyłącznie transportem drogowym towarów niebezpiecznych. Kolej ma własny regulamin RID, żegluga śródlądowa ADN, a transport morski kodeks IMDG. Wszystkie opierają się na tych samych zaleceniach ONZ, więc klasa i numer UN towaru są wszędzie takie same, ale dokumenty i zasady rozmieszczenia ładunku się różnią. Przy ładunku, który jedzie ciężarówką do portu, a dalej statkiem, trzeba spełnić dwa zestawy przepisów jednocześnie. W Szczecinie to codzienność, a nie wyjątek.
Towarem niebezpiecznym w rozumieniu ADR jest każda substancja lub przedmiot wymieniony w przepisach albo spełniający kryteria jednej z dziewięciu klas zagrożenia. Materiały niebezpieczne to nie tylko paliwa i chemia przemysłowa. Pod ADR podlegają też farby, kleje, aerozole, akumulatory, baterie litowe, perfumy, środki czystości w dużych ilościach i wiele produktów, które w sklepie stoją na zwykłej półce.
Każdy towar ma w ADR czterocyfrowy numer UN i prawidłową nazwę przewozową. Benzyna to UN 1203, olej napędowy UN 1202, farby UN 1263. Numer UN otwiera wiersz w tabeli A przepisów, z którego odczytuje się wszystko inne: opakowania, oznakowanie, limity ilości i kategorię transportową.
Większość towarów ma też przypisaną grupę pakowania: I oznacza duże zagrożenie, II średnie, III małe. Ta sama substancja w różnej grupie pakowania może wymagać innego opakowania i dawać inną liczbę punktów przy zwolnieniu dla małych ilości.
Klasyfikacja jest obowiązkiem nadawcy, nie przewoźnika. Podstawowym źródłem jest karta charakterystyki produktu, gdzie sekcja 14 zawiera informacje dotyczące transportu: numer UN, nazwę przewozową, klasę i grupę pakowania. Przed wyceną sprawdzamy te dane, bo karty bywają nieaktualne albo wypełnione niekompletnie, a różnica jednej klasy zmienia pojazd, dokumenty i cenę.
Nie wszystkie towary niebezpieczne ADR wymagają pojazdu z tablicami pomarańczowymi i kierowcy z uprawnieniami ADR. Przepisy przewidują zwolnienia zależne od ilości towaru i sposobu jego zapakowania. Dobrze zastosowane potrafią obniżyć koszt przewozu, źle zastosowane kończą się karą przy pierwszej kontroli.
Każdy towar ma w tabeli A przypisaną kategorię transportową od 0 do 4. Ilość towaru w kilogramach lub litrach mnoży się przez współczynnik kategorii: 50 dla kategorii 1, 3 dla kategorii 2, 1 dla kategorii 3. Towary kategorii 4 się nie liczą, a kategorii 0 nie da się objąć zwolnieniem. Jeżeli suma dla całego pojazdu nie przekracza 1000 punktów, przewóz odbywa się w uproszczonym trybie.
Przykład: 300 litrów farby UN 1263 w grupie pakowania II ma kategorię 2, więc daje 900 punktów i mieści się w limicie. Pojazd nie potrzebuje wtedy tablic pomarańczowych, a kierowca zaświadczenia. Nadal obowiązują jednak dokument przewozowy, prawidłowo oznakowane opakowania, gaśnica o pojemności co najmniej 2 kg i przeszkolenie kierowcy w zakresie przewożonych towarów.
Towary zapakowane w małe opakowania wewnętrzne, poniżej limitów podanych dla każdego numeru UN, można przewozić jako ilości ograniczone, oznaczane symbolem LQ. Tak jeżdżą na przykład kosmetyki, aerozole i chemia gospodarcza. Nadawca przekazuje przewoźnikowi informację o łącznej masie brutto takiego ładunku, a pojazd trzeba oznakować znakiem LQ z przodu i z tyłu dopiero wtedy, gdy jednostka transportowa powyżej 12 ton przewozi ponad 8 ton towarów w ilościach ograniczonych.
Jeszcze mniejsze ilości, liczone w gramach i mililitrach na opakowanie wewnętrzne, mogą być przewożone jako ilości wyłączone, oznaczane symbolem EQ. Dotyczy to głównie próbek, odczynników laboratoryjnych i przesyłek kurierskich. Przy ładunkach paletowych zwolnienie to rzadko ma zastosowanie.
Które zwolnienie da się zastosować, rozstrzygamy przy weryfikacji klasyfikacji, zanim przewóz zostanie wyceniony. Różnica w koszcie między pełnym ADR a zwolnieniem 1.1.3.6 bywa znacząca, więc warto to sprawdzić przy każdym ładunku.
Przewóz towarów ADR wymaga trzech rodzajów uprawnień: kierowca musi mieć ważne zaświadczenie, pojazd musi spełniać wymogi dla danej klasy, a przedsiębiorstwo musi wyznaczyć doradcę do spraw bezpieczeństwa. Brak któregokolwiek z nich zatrzymuje przewóz niezależnie od tego, jak dobrze przygotowano sam ładunek.
Kierowca pojazdu przewożącego towary niebezpieczne powyżej progów zwolnień musi mieć zaświadczenie ADR, wydawane po kursie i egzaminie. Kurs podstawowy uprawnia do przewozu w sztukach przesyłki. Do przewozu w cysternach oraz towarów klasy 1 i klasy 7 potrzebne są kursy specjalistyczne. Zaświadczenie jest ważne pięć lat, a przedłużenie wymaga kursu doskonalącego i zdanego egzaminu w ostatnim roku ważności.
Kto chce zostać kierowcą ADR, zaczyna więc od odpowiedniego kursu ADR w ośrodku szkolenia, a zakres zaświadczenia wybiera pod rodzaj przewozów, które będzie wykonywać. Przy doborze przewoźnika sprawdzamy, czy zaświadczenie kierowcy obejmuje klasę towaru i sposób przewozu w konkretnym zleceniu, a nie tylko to, czy kierowca w ogóle je posiada.
Przewoźnik zarobkowy potrzebuje uprawnień do wykonywania transportu drogowego, a przy przewozach międzynarodowych licencji wspólnotowej. ADR dokłada do tego wymogi wobec pojazdu: wyposażenie, oznakowanie, a dla niektórych typów pojazdów, na przykład cystern do materiałów zapalnych, świadectwo dopuszczenia pojazdu ważne rok. Tylko część firm transportowych ma pojazdy i kierowców dopuszczonych do przewozu wszystkich klas, dlatego przy ADR dobór przewoźnika jest węższy niż przy zwykłym ładunku.
Każde przedsiębiorstwo, którego działalność obejmuje przewóz towarów niebezpiecznych albo związane z nim pakowanie, załadunek, napełnianie lub rozładunek, musi wyznaczyć doradcę do spraw bezpieczeństwa przewozu towarów niebezpiecznych, w skrócie DGSA, w branży nazywanego po prostu doradcą ADR. Doradca czuwa nad warunkami bezpiecznego przewozu towarów w przedsiębiorstwie, nadzoruje zgodność z przepisami, przygotowuje roczne sprawozdanie i raporty po wypadkach. Jego świadectwo jest ważne pięć lat. Doradztwo DGSA jest częścią naszej oferty dla nadawców, którzy nie chcą tworzyć tej funkcji we własnym zakresie.
Kontrola drogowa pojazdu ADR sprawdza trzy rzeczy: oznakowanie, wyposażenie i komplet dokumentów w kabinie. Braki w każdej z nich są osobnym naruszeniem, a kara może zostać nałożona zarówno na przewoźnika, jak i na nadawcę.
Pojazd przewożący towary niebezpieczne w pełnym reżimie ADR ma z przodu i z tyłu tablice pomarańczowe o wymiarach 40 na 30 cm. Przy cysternach i przewozie luzem tablice zawierają dwa numery: górny to numer rozpoznawczy zagrożenia, dolny to numer UN. Benzyna ma na przykład oznaczenie 33 nad 1203. Po tych numerach straż pożarna wie, z czym ma do czynienia, zanim podejdzie do pojazdu. Kontenery i cysterny dostają dodatkowo nalepki ostrzegawcze z symbolem klasy, a sztuki przesyłki oznakowanie z numerem UN.
Minimalna pojemność gaśnic zależy od dopuszczalnej masy całkowitej: 4 kg do 3,5 t, 8 kg do 7,5 t i 12 kg powyżej 7,5 t, w tym jedna gaśnica o pojemności co najmniej 2 kg przeznaczona do gaszenia silnika lub kabiny. Do tego klin pod koło, dwa stojące znaki ostrzegawcze, płyn do płukania oczu, a dla każdego członka załogi kamizelka ostrzegawcza, latarka, rękawice i ochrona oczu. Przy niektórych klasach dochodzą maski ucieczkowe, łopata, osłona studzienek kanalizacyjnych i pojemnik do zbierania wycieku.
Przy przewozach międzynarodowych dochodzi list przewozowy CMR, a poza Unią dokumenty celne. Dokument przewozowy ADR i CMR mogą być jednym dokumentem, jeżeli zawiera wszystkie wymagane dane.
ADR rozkłada odpowiedzialność na wszystkich uczestników przewozu, nie tylko na przewoźnika. Nadawca, załadowca, pakujący, napełniający, przewoźnik, odbiorca i rozładowca mają każdy własną listę obowiązków. Dlatego kara za źle opisany towar może trafić do nadawcy, a za brak gaśnicy do przewoźnika, choć oba naruszenia zostaną wykryte podczas tej samej kontroli.
Nadawca odpowiada za to, żeby towar był prawidłowo sklasyfikowany i dopuszczony do przewozu, zapakowany w opakowania zatwierdzone dla danego numeru UN i oznakowany. Przekazuje przewoźnikowi dokument przewozowy i wszystkie informacje potrzebne do przewozu. Jeżeli nadawca korzysta z usług innych podmiotów, na przykład firmy spedycyjnej, nadal odpowiada za to, żeby przekazane dane były prawdziwe.
Przewoźnik sprawdza, czy towar jest dopuszczony do przewozu, czy dokumenty są w pojeździe, czy ładunek i pojazd nie mają widocznych wad, czy pojazd nie jest przeciążony i czy ma wymagane oznakowanie i wyposażenie. Przekazuje kierowcy instrukcje pisemne i odpowiada za to, żeby kierowca miał zaświadczenie właściwe dla przewozu.
W trakcie przewożenia materiałów niebezpiecznych kierowca nie może zabierać pasażerów ani palić podczas czynności ładunkowych i w pobliżu pojazdu. Przy określonych ilościach towarów pojazd na postoju musi pozostawać pod nadzorem albo na strzeżonym parkingu. Kierowca musi też znać przebieg trasy pod kątem tuneli z ograniczeniami - tunele mają kategorie od B do E, a kod ograniczeń z dokumentu przewozowego wskazuje, przez które pojazd może przejechać.
Odbiorca nie może bez uzasadnionego powodu opóźniać przyjęcia towaru i po rozładunku sprawdza, czy spełniono dotyczące go wymagania, na przykład oczyszczenie pojazdu lub kontenera. Przy dostawach do zakładów warto ustalić godziny i warunki rozładunku z wyprzedzeniem, bo pojazd z towarem niebezpiecznym nie może czekać w dowolnym miejscu.
Gdy ładunek niebezpieczny jedzie ciężarówką do portu, a dalej statkiem, musi jednocześnie spełniać przepisy ADR i międzynarodowego morskiego kodeksu towarów niebezpiecznych IMDG. Kodeks jest obowiązkowy na mocy konwencji SOLAS i w wielu miejscach wymaga więcej niż ADR, zwłaszcza w dokumentach i rozmieszczeniu ładunku na statku.
Na etap morski potrzebna jest deklaracja towaru niebezpiecznego według wzoru z kodeksu IMDG, a przy kontenerze także świadectwo pakowania kontenera, podpisane przez osobę odpowiedzialną za załadunek. Świadectwo potwierdza, że towar rozmieszczono i zamocowano prawidłowo, że w jednym kontenerze nie ma towarów, których nie wolno łączyć, i że kontener ma nalepki ostrzegawcze na wszystkich czterech bokach. Bez tych dokumentów terminal nie przyjmie kontenera na statek.
Na promach ro-ro w rejonie Morza Bałtyckiego, w tym na liniach ze Świnoujścia do Szwecji, obowiązuje porozumienie państw bałtyckich w formie Memorandum of Understanding, którego obecne wydanie stosuje się od 1 stycznia 2023 roku. W określonych warunkach dopuszcza ono pojazdy przygotowane według ADR bez pełnego stosowania wymogów kodeksu IMDG. Towar niebezpieczny trzeba jednak zgłosić armatorowi przed rejsem, a liczba miejsc dla takich ładunków na jednym promie jest ograniczona.
Przy imporcie i eksporcie ładunków ADR na terminalu spotykają się trzy procedury: przepisy portowe, przepisy o towarach niebezpiecznych i odprawa celna. Magemar prowadzi spedycję morską i odprawę celną jako agencja ze statusem AEO, więc dane o towarze, dokumenty przewozowe i zgłoszenie celne powstają w jednej firmie. Kontener z towarem niebezpiecznym odebrany z nabrzeża jedzie dalej jako transport ADR bez przekazywania dokumentów między kilkoma podmiotami.
Za naruszenie przepisów o przewozie towarów niebezpiecznych grozi kara pieniężna od 200 do 10 000 zł, nakładana osobno na każdego uczestnika przewozu, który naruszył swoje obowiązki. Podstawą jest art. 107 ustawy z 19 sierpnia 2011 roku o przewozie towarów niebezpiecznych, a katalog naruszeń i ich wagę określa rozporządzenie Komisji (UE) 2016/403.
Suma kar nałożonych na jednego uczestnika przewozu podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć 10 000 zł. Przy kontroli w przedsiębiorstwie limity są wyższe i zależą od liczby zatrudnionych kierowców: od 15 000 zł dla firm zatrudniających do 10 kierowców do 30 000 zł powyżej 250 kierowców. Dla pozostałych uczestników, takich jak nadawca czy załadowca, limit wynosi 40 000 zł. Progi te obowiązują od nowelizacji ustawy w 2018 roku.
Przewozy towarów niebezpiecznych w ruchu drogowym kontrolują między innymi Inspekcja Transportu Drogowego, Policja, Straż Graniczna i Krajowa Administracja Skarbowa. Najczęstsze naruszenia to brak lub błędy w dokumencie przewozowym, brak instrukcji pisemnych, niekompletne wyposażenie pojazdu, brak zaświadczenia kierowcy albo zaświadczenie nieobejmujące danej klasy, nieprawidłowe oznakowanie oraz źle zamocowany ładunek.
Przy naruszeniach stwarzających bezpośrednie zagrożenie inspektor może wstrzymać przewóz do czasu usunięcia nieprawidłowości, co oznacza dodatkowy koszt postoju i opóźnienie dostawy. Gdy nieprawidłowy przewóz doprowadzi do wypadku, skażenia środowiska lub szkody osób trzecich, w grę wchodzi odpowiedzialność cywilna i karna na zasadach ogólnych. Dlatego weryfikację dokumentów wykonujemy przed wyjazdem, a nie po kontroli.
Transport ADR kosztuje więcej niż przewóz zwykłego ładunku na tej samej trasie, ale różnica zależy przede wszystkim od klasy i ilości towaru, a nie od samego faktu, że jest on niebezpieczny. Ładunek mieszczący się w zwolnieniu 1.1.3.6 potrafi kosztować niewiele więcej niż zwykła paleta, a przewóz materiałów wybuchowych wymaga osobnej organizacji. Stawki podajemy dla konkretnego zlecenia, ale mechanizm jej powstawania da się pokazać.
Najwięcej daje prawidłowa klasyfikacja i sprawdzenie, czy ładunek mieści się w zwolnieniu dla małych ilości albo w ilościach ograniczonych. Drugim czynnikiem jest elastyczny termin załadunku, który pozwala dopasować zlecenie do pojazdu ADR jadącego w tym kierunku. Trzecim regularność: przy stałych relacjach przewoźnik planuje powroty i stawka spada.
Do wyceny potrzebujemy numeru UN i klasy towaru albo karty charakterystyki, ilości i rodzaju opakowań, wagi brutto, miejsca załadunku i rozładunku oraz terminu. Ładunek odbieramy z dowolnego miejsca w Polsce. Na tej podstawie sprawdzamy, czy możliwe jest zwolnienie, dobieramy przewoźnika i podajemy stawkę wraz z terminem jej ważności. Wycena jest bezpłatna i nie zobowiązuje do złożenia zlecenia.
Stawkę podajemy dla konkretnego zlecenia, bo zależy od klasy i ilości towaru, trasy i terminu. Transport ADR jest droższy od zwykłego przewozu, bo pojazd musi mieć wyposażenie ADR, a kierowca zaświadczenie dla danej klasy, co zawęża wybór przewoźników. Cenę podnoszą też przewóz promem, objazdy wymuszone przez ograniczenia tunelowe i pusty przejazd pojazdu. Obniża ją prawidłowa klasyfikacja: ładunek mieszczący się w zwolnieniu 1.1.3.6 albo w ilościach ograniczonych kosztuje wyraźnie mniej niż przewóz w pełnym reżimie ADR. Wycena jest bezpłatna.
To drogowy przewóz towarów niebezpiecznych według umowy ADR, sporządzonej w Genewie w 1957 roku pod egidą ONZ. Umowa określa klasyfikację towarów, opakowania, oznakowanie, dokumenty, wyposażenie pojazdu i kwalifikacje kierowcy. W Unii Europejskiej, na podstawie dyrektywy 2008/68/WE, jej przepisy stosuje się także w przewozach krajowych, a w Polsce uzupełnia je ustawa z 19 sierpnia 2011 roku o przewozie towarów niebezpiecznych. Obecnie obowiązuje wydanie ADR 2025.
Towary niebezpieczne dzielą się na dziewięć klas: 1 - materiały i przedmioty wybuchowe, 2 - gazy, 3 - materiały ciekłe zapalne, 4.1, 4.2 i 4.3 - materiały stałe zapalne, samozapalne i wytwarzające z wodą gazy zapalne, 5.1 i 5.2 - materiały utleniające i nadtlenki organiczne, 6.1 i 6.2 - materiały trujące i zakaźne, 7 - materiały promieniotwórcze, 8 - materiały żrące, 9 - różne materiały i przedmioty niebezpieczne, na przykład baterie litowe. Klasę, numer UN i grupę pakowania towaru znajdziesz w sekcji 14 karty charakterystyki.
Przewoźnik z uprawnieniami do transportu drogowego, pojazdem spełniającym wymogi ADR dla danej klasy i kierowcą z ważnym zaświadczeniem. Zaświadczenie wydaje się po kursie i egzaminie, a do przewozu w cysternach oraz towarów klasy 1 i 7 potrzebne są kursy specjalistyczne. Niektóre typy pojazdów, na przykład cysterny do materiałów zapalnych, wymagają świadectwa dopuszczenia. Przedsiębiorstwo uczestniczące w przewozie musi też wyznaczyć doradcę do spraw bezpieczeństwa DGSA. My dobieramy przewoźnika, sprawdzając wszystkie te uprawnienia pod konkretny ładunek.
W kabinie muszą być: dokument przewozowy ADR z numerem UN, nazwą przewozową, klasą, grupą pakowania, kodem tunelowym i ilością towaru; instrukcje pisemne na wypadek awarii w języku zrozumiałym dla załogi; zaświadczenie kierowcy i dokument tożsamości ze zdjęciem każdego członka załogi; świadectwo dopuszczenia pojazdu, jeżeli dany typ pojazdu go wymaga. Przy przewozie międzynarodowym dochodzi list CMR, a przy etapie morskim deklaracja towaru niebezpiecznego według kodeksu IMDG i świadectwo pakowania kontenera.
Nie zawsze. Zwolnienie z punktu 1.1.3.6 ADR pozwala przewieźć towar w uproszczonym trybie, jeżeli suma punktów dla pojazdu nie przekracza 1000. Punkty liczy się, mnożąc ilość towaru przez współczynnik jego kategorii transportowej: 50, 3 albo 1. Na przykład 300 litrów farby w grupie pakowania II daje 900 punktów. Pojazd nie potrzebuje wtedy tablic pomarańczowych, a kierowca zaświadczenia, ale dokument przewozowy, oznakowanie opakowań, gaśnica 2 kg i przeszkolenie kierowcy nadal obowiązują. Osobne zwolnienia dotyczą ilości ograniczonych LQ i wyłączonych EQ.
Kara pieniężna od 200 do 10 000 zł za każde naruszenie, zgodnie z art. 107 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych. Suma kar dla jednego uczestnika przy kontroli drogowej nie może przekroczyć 10 000 zł. Przy kontroli w przedsiębiorstwie limit wynosi od 15 000 do 30 000 zł dla przewoźników, zależnie od liczby kierowców, i 40 000 zł dla pozostałych uczestników, w tym nadawców. Kara trafia do tego uczestnika przewozu, który naruszył swoje obowiązki, więc błąd w klasyfikacji obciąża nadawcę, a nie kierowcę.
Tak, ale zasady przewozu towarów niebezpiecznych na promie różnią się od przewozu lądowego. Na promach ro-ro po Bałtyku, w tym na liniach ze Świnoujścia, obowiązuje porozumienie państw bałtyckich (Memorandum of Understanding), które w określonych warunkach dopuszcza pojazdy przygotowane według ADR bez pełnego stosowania kodeksu IMDG. Ładunek trzeba zgłosić armatorowi przed rejsem, a liczba miejsc dla towarów niebezpiecznych na jednym promie jest ograniczona, więc termin warto rezerwować z wyprzedzeniem.
Pięć lat od daty wydania. Aby je przedłużyć, kierowca musi w ostatnim roku ważności ukończyć kurs doskonalący i zdać egzamin. Zakres zaświadczenia zależy od ukończonych kursów: kurs podstawowy uprawnia do przewozu w sztukach przesyłki, a przewóz w cysternach oraz towarów klasy 1 i klasy 7 wymaga kursów specjalistycznych. Przy każdym zleceniu sprawdzamy nie tylko ważność zaświadczenia, ale też to, czy obejmuje ono klasę towaru i sposób przewozu.
Wystarczy telefon pod +48 669 331 331 albo formularz kontaktowy. Do wyceny potrzebujemy numeru UN i klasy towaru albo karty charakterystyki, ilości i rodzaju opakowań, wagi brutto, miejsca załadunku i rozładunku oraz terminu. Sprawdzamy klasyfikację i możliwe zwolnienia, dobieramy przewoźnika z uprawnieniami dla danej klasy i podajemy stawkę z terminem jej ważności. Ładunek odbieramy z dowolnego miejsca w Polsce. Biuro działa przy porcie w Szczecinie, przy ulicy Bytomskiej 7.
